Merhaba Hayat

Merhaba Hayat

Bana hep sorulan sorudur bu;
“Yazarken konuyu nasıl buluyorsun?”
Benim de cevabım şu oluyor;
“Yaşarken o kadar çok olayla karşılaşıyoruz, o kadar hikâyeye şahit oluyoruz ki konular kendi kendine çıkıyor su üstüne, hayatın kendisi konu aslında…”
Gerçekten de öyle ama. Örneğin geçtiğimiz hafta sonu kardeşim doğum yaptı ve işte bu yazının konusu da kendiliğinden ortaya çıktı…

Doğum;

Hayatın en büyük mucizesi… 
En inanmayanın, en koyu ateistin bile şahit olduğunda tövbe edeceği yaşam iksiri. 
Bir bedende iki kalbin aynı anda atmasının, bir bedende yeni bir bedenin var olmasının izahı başka nasıl yapılabilir ki?

Bilimsel verilere göre, normalde insan vücudu en fazla 45 del (birim) acıya dayanabiliyormuş. 
Oysa doğum anında kadınlar 57 del’e (birime) kadar acı çekiyorlarmış ki bunun şiddeti, vücutta aynı anda 20 kemiğin kırılması anındaki acı ile eşdeğermiş.

Dünyaya yalnız gelip yalnız göçen, ‘önce can, sonra canan’ düsturunu benimseyen, özünden kaynaklanan bencil yaradılışı ile insanoğlunun hayatta kendinden önce düşüneceği ilk kişiyle tanışma vaktidir doğum aslında, gerekirse canını ortaya koymak pahasına…

Malum olduğu üzere, hayat cinsel yollarla bulaşan bir hastalıktır ve ölümcüllük oranı yüzde yüzdür. Yani bu hastalıktan sağ çıkılmayacağı kesindir. O halde ölüm kaçınılmazsa durumdan vaziyet çıkarmak, yaşamaktan keyif almak en güzelidir.

Hayat problemi, yıllarca cebelleşip durduğumuz havuz probleminden daha ciddi bir problemdir ve onun öyle kalıplaşmış bir formülü, çözümü de yoktur. Yaşayarak, acıyarak ve hatta kanayarak öğrenilir çözümü. 
İnsanın hayatındaki ilk sınavıdır doğum;
Bulunduğu sıcak ve huzurlu anne karnından ıkına sıkına, kanırta kanırta, badireli bir yolculuğun ardından zorla dünyaya gelerek verir ilk sınavını. Ağlayışı ile çevresindekileri güldürdüğü yegane andır, doğum anı. 
Daha ne olduğunu anlamadan popoya atılan bir şaplak ve ilk nefeste genzi yakan oksijen sayesinde acı ile ilk tanışma zamanı…

Aylarca karnında sıcak ve rahatça yaşadığın o hatun kişi ve kendini kahraman zannedip hakkında türlü hayaller kuran er kişiyle yanı gündelik hayatta anne-baba diyeceğin kişilerle tanışırsın ilk. Kocaman bir kalabalık karşılar seni çoğu kez, süslenmiştir çevren, etrafın eş-dost ve ailen. ‘Bebeğimiz gelmiş dünyaya, evde bir bayram havası’ modunda ev ahalisi. Şerbet tadında, pudra kokusunda bir zaman dilimidir o ilk evre, heyecan dorukta…

Ve süre başlar;
Kum saatinden aşağıya düşen kum tanecikleri gibi akar zaman, ta ki o son taneciğe kadar. Çünkü doğum, ölüme yaklaşılan zamanın başlama düdüğüdür. 
Yirmili yaşlara kadar işlemez sanılır zaman, en gamsız aynı zamanda en prangalı zaman. Çocuksundur, ergensindir, gençsindir. 
En karışık ve kaotik dönem, yirmi ile otuzlu yaşlar arasıdır; Okul bitirilecek, işe girilecek, evlenilecektir. Deli kandır o, hızlı akıp gidecektir. 
Otuzlu yaşlar, sakin başlar; Yuva kurulmuş, işler rayına oturtulmuştur. O ara çocuk da doğrulmuş, bu kez de hayat ona angaje olmuştur. 
Kan damarda sakin akmaya başlamışken bu kez de kırk yaş alarmları çalmaya başlar bedende. 
Bir panik dalgası yayılır bünyeye ve artık her şey mubah olur cesur olduğun ölçüde;
Yapmak isteyip de yapamadıkların için fırsat yaratır, gitmek istediğin diyarlara yol alır, ‘o ne der, bu ne der?’ kaygısını bir kenara bırakır, anı yaşarsın. 
En azından yaşamak için uğraşırsın. 
Ellilerde huzur alır heyecanların yerini, tutkulu aşkların yerini de sevgi.
Bilmem farkında mısınız, ölümden sonraki yokluk düşündürür bizi, düşünmeyiz doğumumuzdan önceki yokluğu. 
Evrende her uyanış bir ölüme gebedir ama her ölüm bir uyanışa sesleniştir. 
Bir uyanış ise bir son ile mümkündür ancak. 
Tıpkı upuzun bir geceden sonra uyanılan mavi sabahlar gibi. 
Sarı yaprakların, hüzünlü bir veda ile bembeyaz bir örtüyü üzerlerine çekmesi ve güneşin küçük bir tebessümüyle o beyaz örtüyü fırlatarak kendilerini yeşilin kucağına atmaları, yeşille sarınıp çiçekle kuşanmaları gibi…

Ölüm bir son değil ama doğum bir başlangıçtır. Hiçbir şey ölmez, her şey yaşar. 
Doğum başka bir alemde yaşanmış hayatın, yeryüzünde biten uzun yolculuğudur. 
Ve her gece bir sabahla, her dert bir duayla, her keder bir kurtuluşla son bulur.
Her son bir başlangıç, her veda bir kavuşmadır aslında. Nedensiz bir çocuk ağlaması bile bir sonraki gülüşün başlangıcıdır. Bütün kutsal kitapların sonunda, bütün gecelerin ardında, bütün acıların arkasında rüzgârı sizden esen, soluğu sizden üflenen yeni bir umut vardır.

Ve doğan her çocuk, Tanrı’nın insanoğlundan umudunu kesmediğinin bir kanıtıdır.

Cansen ERDOĞAN 
www.cansenerdogan.com
twitter: @cansenerdogan
instagram: cansenerdogan

Konuyla İlgili Yorumlar

Yorum Bırak

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>